พอดีนึกถึงคำพูดของปู่เย็น ในฅนค้นคน ที่พูดว่า " หอยไม่มีตีนมีมือ ยังหากินได้ แล้วเราที่เป็นคนล่ะ ทำไมไม่อดทนสู้ " ก็เลยแต่งโคลงซ้า
หอยแครงหอยกาบแก้ว ริมชล
ไร้กรยังต้องทนอยู่ด้วย
มานุษย์แม้มีกร ยังท้อ แท้นา
ต้องสู้มิรู้เข็ญ สุดเช่นปู่เย็น
.......................................................................
.......................................................................
อีกอันนึ่ง ฟังเพลงขอบฟ้าแล้วมันน่าเอาไปแต่งโคลง ก็เลยแต่งซ้า
นภาสุดฟ้ากว้าง ครื้นคราม
อัมพรมิอาจตาม ขอบฟ้า
วิ่งวิ่งสุดมิ่งหมาย มิอาจ ถึงนา
รักเธอเหมือนขอบฟ้ามิอาจ ถึงใจ
จบละครับ แต่งมาทั้งวัน ก้อได้แค่เนี้ยครับ
ขอบคุณที่มาดูเน้อ

